“Cattleya” is niet alleen de naam van een Amerikaanse orchidee maar ook een metafoor gebruikt door de Franse novellist Marcel Proust (1871 – 1922) in À la Recherche du Temps Perdu.

“Cattleya” wordt in het eerste hoofdstuk reeds geïntroduceerd waarna het ontluikt tot een symbool van ups en vooral downs van een intense passie die nooit tot vervulling lijkt te komen. Cattleya staat in Proust's werk symbool voor liefde, affectie, erotiek, en onuitgesproken drang tussen de hoofdpersonages.

Door middel van open composities, suggestie en atmosfeer brengt Cattleya eigenzinnige Jazz: zeer ontspannen, lyrisch, en met invloeden uit folk, pop, en impressionistische muziek.

Pianist Michel Bisceglia's verfijnde harmonieën en gevoelige improvisaties zijn de aanwinst van deze groep. Terwijl Volker Heinze's spel op upright bass de ruggengraat vormt van het trio, vervolledigen Harald Ingenhag's ritmische benadering elke compositie tot een gevoelig geheel.

“Muziek op de rand van stilte, vol van passie, intensiteit en identiteit,” is hoe Cattleya's origineel geluid wordt beschreven in de Duitse pers.